RSS Feed

نظارت جدا گانه، خصوصی کردن گناه جمعی

۱۰ دی ۱۳۹۵ توسط مرتضی م

بسم الله الرحمن الرحیم

در جریان قرارداد پژوهشی با آبفا، دستگاهی طراحی و اجرا کردم که یکی از امکانات اش نمایش مصرف تجمعی آب(تقریباً همین عدد کنتور) و نرخ مصرف آب ( دبی)  روی نمایشگرش است. دستگاه به کنتور آب خانه وصل شده و LCD اش در جایی بوضوح پیدا است.

فارغ از مسائل فنی مهندسی، نتیجه نصب دستگاه در خانه این شده که نظارت مصرف آب بسیار سریع، ساده و آسان شده بطوری که از فاصله سه چهار متری می توان فهمید فلان ظرف شستن چقدر مصرف آب داشت، یا حمام کردن چند لیتر مصرف کرد.

گهگاهی در حمام یا آشپزخانه را می زنم و می گویم در این دقیقه مثلا ۱۲ لیتر آب مصرف کردی یا گاهی هم از محل کار به خانه برمی گردم، نگاهی به اعداد دستگاه می کنم و می فهمم در ۲۴ ساعت گذشته چقدر آب مصرف شده.

با اینکه مصرف آب خانه حتی کمتر از نصف میانگین مصرف آب کشور است ولی با این حال زیاد است و از جحود اهل اروپا ۳۰% بیشتر است. بگذریم.

دستگاه کمی اغتشاش در خانه ایجاد کرده و پروژه تلخی شده است. اولاً از نظارت نگرانند، نظارتی که دیگر گناه جمعی زیاد مصرف کردن آب، تبدیل شده به نمایش انفرادی مصرف و نشان دادن کارنامه مصرف در همان لحظه ی مصرف! و در کل برای همه تلخ و عذاب دهنده شده، حتی سازنده دستگاه هم اعصابش از دستگاه خرد شده و چند باری با سیم چین قصد حمله به سیم Pulse Meter دستگاه داشته!!

وقتی گناه جمعی به گناه های انفرادی تقسیم می شود، وقتی افراد نظارت ظاهری را روی خودشان می بینند و سهم شان از گناه جمعی (در این مورد جمع خانواده) مشخص می شود، ناخواسته نوعی حیا و شرم از گناه بوجود می آید،

کاش همگی سهم مان را از این گناه های جامعه می دانستیم، کاش سهم مان از مصرف آب، اکسیژن، آلوده کردن هوا، ترافیک، بدحجابی، رشوه، ربا و و و می دانستیم و راهی بود این گناه های جمعی بین افراد تقسیم شود، هر کس کارنامه اش را بداند، بلکه تقوایی حاصل شود . . .


۱ دیدگاه »

  1. حمیدرضا گفت:

    فرهنگ، فرهنگ، فرهنگ
    احسنت از این متن زیبا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *